+
نوشته شده در پنجشنبه بیست و یکم اردیبهشت 1385ساعت 15:19 توسط m_saidi
|
خدا از تنهایی خویش رست و خدا شد و آدمی به تنهایی خویش خو کرد...
به نام خدا
بر پیشخوان پرسه های پیوسته آدمی، کلمه خود درد است،
خدایا کمک کن تا صیحه های آدمی را مویه کنم.
هر که جانب اهل خدا نگه دارد خداش در همه حال از بلا نگه دارد
حدیث دوست نگویم مگر به حضرت دوست که اشنا سخن اشنا نگه دارد
بگذار تا شیطنت عشق....
بگذار تا شیطنت عشق چشمان تو را بر عریانی خویش بگشاید. هرچند آن بجز معنی رنج و پریشانی نباشد. اما کوری را هرگز بخاطر آرامش تحمل مکن!
دکتر شریعتی
من دلم می خواهد خانه ای داشته باشم پر دوست کنج هر دیوارش دوستهایم بنشینند آرام گل بگو گل بشنو هرکسی می خواهد وارد خانهء پر عشق و صفای من گردد یک سبد بوی گل سرخ به من هدیه کند شرط وارد گشتن شست و شوی دلهاست شرط آن داشتن یک دل بی رنگ و ریاست بر درش برگ گلی می کوبم روی آن با قلم سبز بهار می نویسم ای یار خانهء ما اینجاست تا که سهراب نپرسد دگر خانهء دوست کجاست؟
